Zapraszam do wysłuchania dziesiątego odcinka podcastu „Chirurgia duszy.” W tym solowym odcinku opowiadam: 

• jak nie sądziłam, że niezabezpieczony przekaz internetowy (z profesjonalnego konta psychologicznego) rozreguluje mnie na trzy dni,

• a przecież mam sporą wiedzę i poważny wgląd w to, co się ze mną dzieje w trudnych momentach, znam narzędzia i metody pracy z traumą, bo z własnymi wypartymi jej aspektami pracuję od lat,

• jak poszłam „pod włos” i skonfrontowałam zalecenia terapeutyczne, które popłynęły z wyżej wymienionego konta należącego do przyszłej psycholog (która do swoich podcastów zaprasza poważnych ekspertów i światowej sławy autorów),

• oraz czym się to skończyło,

• dlaczego w publicznej dyskusji na temat traumy (co jest szalenie ważne!) trzeba również mówić o niebezpieczeństwach i poważnych ryzykach z tym związanych,

• jak własne wyzwalacze (triggery) nauczyły mnie jeszcze większej pokory w temacie,

• o mężczyźnie, który po wywiadzie ze mną w „Skrawkach”, znalazł się w szpitalu psychiatrycznym,

• dlaczego uważam, że bezpieczna przestrzeń w internecie, dająca bezpieczne ramy osobom po doświadczeniach traumatycznych,

• przy równoczesnej edukacji o traumie - jest absolutnie ważna,

• dlaczego, przy moim zaangażowaniu i wkładzie w edukację w obszarze traumy, uznałam to za wyraz własnej odpowiedzialności i założyłam zamkniętą grupę dla osób zainteresowanych tematami traumy.

Opinie

Zrobiłam podobnie, gdy na grupie wsparcia ktoś zacytował tekst o tym że cierpienie to twój wybór, że ból po stracie bliskiej osoby jest taki sam jak dziecka, które dostało nie tego cukierka, co chciało. Akurat rozmawiałam z przyjacielem z dzieciństwa, którego mama, bliska przyjaciółka mojej, zmarła. A sama jestem osobą, która we wczesnym dzieciństwie straciła nie cukierka, ale właśnie mamę, która popełniła samobójstwo. Tak mnie to strigerowało, ze po prostu dostałam piany. Wdałam się w dyskusję z autorem tego posta ( to chyba była jakaś psychoterapeutka, tylko incognito), głosząca jakaś super pozytywną filozofię życia. I ona mi rady dalej że trzeba pracować nad sobą, że przecież mamy zdobycze psychologii itp, tak tylko że w kwestii doświadczeń traumatycznych słabo dostępne dla ogółu. Pracuje, ale skąd ona mogła cokolwiek o mnie wiedzieć. Że nie można trwać w roli ofiary ( ?) I nagle poczułam że się trzęsę , nie mogę spać, skupić. Ale napisałam co tam myślę, bo po prostu w tym konkretnym momencie nie mogłam inaczej. M. in o c- PTSD i książce na ten temat. I gdy to napisałam pomyślałam , że pewnie mnie zaraz zablokują na tej grupie. Nie zablokowali, ale poczułam się tak samo jak się czułam całe życie- kompletnie niezrozumiana i nie mogąca nikomu powiedzieć co czuję. Bo kiedy próbuję coś powiedzieć wszyscy patrzą na mnie podejrzliwie i sugerują że robię z siebie ofiarę albo poprostu milkną. Za to właśnie w tym momencie znalazłam pani kanał.  A dzięki niemu wytropiłam jeszcze inny mój lęk i jego pochodzenie.

@kasia5851 

-